lütfen hareket halindeyken kapılara yaslanmayınız

E. ile Ö.'ye

bölge,

saçılmış hurda konteynırlar kim bilir hangi ihracattan

batma yığınlar halinde durur

ağaçlı yolun bir yanı çelik raylar,

bir yanı sarı tarlalar.

sanayi,

eskiden kalma fabrikalar çürümüş sac artıkları açılan duvarlar

üzerinde çelik beton yığınları haşmetle yükselir

teneke yoksulluk ile içi boş varsıllığın uyumsuz görüntüleri

zihninizi bir anda işgal eder.

araba mezarlarında saçılmış metal bağırsakları

dingil aks ve dişlileri

çoktan kemirmiştir yaşlı kurt tamirciler

modern makinelerin ustaları çıraklarına saban çağı bozkırı usulünce vurur

kavurucu yapıp yapış sıcağın altında

bir mastürbasyonun hayaliyle dalgalanır genç oğlanların

terkedilmiş hüzünlü konutlara düşen gölgeleri.

stadyum,

kremit fabrikası onyıllardır aynı ithal kornayı öttürmektedir

belki de çıkmıştır parası özal hibelerinin birinden.

halkapınar,

keser yoksul mahallelerini

yük trenleri, tamir atölyeleri

elektrik yüklü teller, raylar ve turnikeler.

hilal,

çingenekondular karışır yükseldikçe

kürt mahallelerine kale’nin

dar ve sidik kokulu sokaklarıyla

tekinsiz karanlık köşeleri

sokak satıcıları baygınlaşır mangallarının başında.

basmane,

hayyam meyhanesi’nin daracık salonunda

üç kişi oturmuştuk,

arapların ve arapçanın mülteci yersizliğinin hüznü

otellerin önünde çuval çuval yoksulluk

çorbacılar, çaycılar, dilenciler, güleç çocuklar

düşünüp düşünüp

az konuşup içlenmiştik

suriye izmir’den ne yana düşer?

15 Temmuz 2015

Önemsizleşme

Mevsim sonbahar-hep sonbahar, sonsuza dek sonbahar, gelip geçse de sonbahar-. İlk kez görüşüyor olmak, dilinin dolanması, konuşmak ama konuşmak-dinlemek, duymak. Konak'tan aşağı doğru yürümek, Alsancak yönünde, sahilden, sakince, sessizce yürüyor olmak-hep yürüyor olmak, dursak da yürüyor olmak, bir kafede kahve içiyor olsak da yürüyor olmak-.

Yürüyoruz.

Hafifçe bir meltem esiyor, günbatımı. Daha yıldız yok, hiç yıldız yok sayılacak koca şehir ışıklarının gölgesinde. Türk kahvesi söylüyorum. Türk kahvesi söylüyor; iki tane orta şekerli.(Normalde sade içtiğimi beyan ediyorum, her zaman savunmadayım, hep kendimi savunuyorum) Bütün hayatını anlatıyor bir çırpıda, kaldığı yurdu, yurt arkadaşlarını, okuduğu bölümü, endişelerini, yalnızlıklarını, keyiflerini, eğlencelerini, eski sevgilisini.

Sonra yine yürüyoruz, ismini güzel bulduğumu söylüyorum. "Kulağımda güzel çınlıyor." Hararetle onaylıyor, "Ben de ismimi seviyorum." diyor. Gülümsüyorum-hep gülümsüyorum.-. "Sen de güzelsin." diyorum. Hafif mahcup, "Güzel olmak, güzel bir şey değil" diyor. "Neden?" diye soruyorum. "Belası çok." diyor. Konuşmak istemiyormuş gibi yapıyor, güzel olduğunu biliyor, bundan hoşnut, anlıyorum. Gülümsüyorum-bu sefer anlayışla, üzerinde durmadığımı belirtmek için, insanların güzel olduğunun farkında olmasının benim için sorun teşkil etmediğini göstermek için-.

Alsancak'a varıyoruz.